Als thuis niet meer veilig is
Hoe signalen op school leidden tot hulp, veiligheid en verandering binnen een gezin.
Week tegen kindermishandeling
Als thuis niet meer veilig is
Hoe signalen op school leidden tot hulp, veiligheid en verandering binnen een gezin.
Week tegen kindermishandeling
Als jeugd en gezinswerker raakte ik betrokken bij Lisa, Tom en hun twee kinderen, Bas (6) en Lotte (8). Op het eerste gezicht een doorsnee gezin. Bas en Lotte gingen met plezier naar school en er waren geen opvallende signalen zichtbaar voor de buitenwereld. Juist daarom kwam wat er achter de voordeur speelde extra hard binnen.
Signalen herkennen
De eerste signalen werden opgepikt op school. Bas en Lotte kwamen steeds vaker onverzorgd naar school, hadden regelmatig geen eten bij zich en er was veel onrust zichtbaar. De grootste zorg ontstond toen Lotte met een flinke blauwe plek op haar arm op school verscheen. Uiteindelijk leidde dit tot meldingen bij Veilig Thuis.
Als zorgen niet worden uitgesproken
Toen we hierover met de ouders in gesprek gingen, liepen we eerst tegen een muur van ontkenning aan. Volgens hen was er niets aan de hand. Dat zie ik vaker bij gezinnen die onder grote druk staan. Niet omdat ouders hun kinderen niet liefhebben, maar omdat de schaamte, angst en wanhoop soms zo groot zijn dat het bijna onmogelijk voelt om te vertellen wat er echt speelt.
Toch voelden we dat er meer aan de hand was. Daarom bleven we in gesprek. Voorzichtig, zonder oordeel, maar steeds met de veiligheid van Bas en Lotte voorop. Langzaam ontstond er vertrouwen. In kleine stapjes kwam het verhaal naar buiten.
“Juist doordat de signalen op school werden gezien en gedeeld, kwam de hulpverlening op gang en ontstond er ruimte voor positieve verandering binnen het gezin.”
“Juist doordat de signalen op school werden gezien en gedeeld, kwam de hulpverlening op gang en ontstond er ruimte voor positieve verandering binnen het gezin.”
Verslaving en huiselijk geweld
Tom vertelde dat hij ruim een jaar eerder zijn baan was verloren. Dat had hem diep geraakt. Hij voelde zich onterecht behandeld en had veel moeite om dit te verwerken. Het lukte hem niet om ander passend werk te vinden. De onzekerheid stapelde zich op en hij zag steeds minder perspectief. In die periode ontstond ook zijn verslaving.
Ondertussen namen de spanningen thuis toe. Tom erkende dat hij afhankelijk was geworden van middelen en dat veel ruzies tussen hem en Lisa daarover gingen. In tranen vertelde hij over zijn agressie en dat die zich richtte op alle gezinsleden; op Lisa, op Bas en op Lotte. Ik zat tegenover een vader die zelf nauwelijks kon begrijpen hoe het zover kon komen. Hij is zelf opgegroeid in een onrustige thuissituatie en juist dat maakt het extra pijnlijk om te beseffen wat hij zijn eigen kinderen aandeed.
Dit waren zware gesprekken, maar wel gesprekken die gevoerd moeten worden.
Hulp accepteren en verantwoordelijkheid nemen
Samen kwamen Tom en Lisa tot een belangrijke conclusie: zo kon het niet langer doorgaan. Het betekende onder ogen zien hoe ernstig de situatie was geworden en erkennen dat zij dit niet alleen konden oplossen.
Werken aan herstel en vertrouwen
Tom besloot hulp te zoeken en tijdelijk ergens anders te gaan wonen om te werken aan zijn herstel. Hij wilde Bas en Lotte wel graag blijven zien, maar niet zonder begeleiding. Hij merkte dat zij angst voelden wanneer hij in de buurt was. Daarom wilde hij niets forceren. Het vertrouwen moest opnieuw groeien, stap voor stap en op het tempo van Bas en Lotte.


