Als thuis niet meer veilig is

Hoe signalen op school leidden tot hulp, veiligheid en verandering binnen een gezin.

Week tegen kindermishandeling

Als thuis niet meer veilig is

Hoe signalen op school leidden tot hulp, veiligheid en verandering binnen een gezin.

Week tegen kindermishandeling

Van 16 tot en met 22 november 2026 is het de Week tegen Kindermishandeling. Een week waarin extra aandacht wordt gevraagd voor de signalen van onveiligheid en de impact die dit kan hebben op kinderen. Ook binnen het CJG Midden-Limburg komen we dit thema tegen in ons dagelijkse werk. In dit ervaringsverhaal deelt een jeugd en gezinswerker hoe signalen op school uiteindelijk leidden tot hulp voor een gezin waar achter de voordeur meer speelde dan zichtbaar was. Een verhaal over verslaving, huiselijk geweld, verantwoordelijkheid nemen en stap voor stap werken aan veiligheid en herstel.

Als jeugd en gezinswerker raakte ik betrokken bij Lisa, Tom en hun twee kinderen, Bas (6) en Lotte (8). Op het eerste gezicht een doorsnee gezin. Bas en Lotte gingen met plezier naar school en er waren geen opvallende signalen zichtbaar voor de buitenwereld. Juist daarom kwam wat er achter de voordeur speelde extra hard binnen.

Signalen herkennen

De eerste signalen werden opgepikt op school. Bas en Lotte kwamen steeds vaker onverzorgd naar school, hadden regelmatig geen eten bij zich en er was veel onrust zichtbaar. De grootste zorg ontstond toen Lotte met een flinke blauwe plek op haar arm op school verscheen. Uiteindelijk leidde dit tot meldingen bij Veilig Thuis.

Naar aanleiding van deze meldingen gingen medewerkers van Veilig Thuis in gesprek met de ouders. Tijdens deze gesprekken werd besproken welke ondersteuning nodig was. De ouders stemden in met een aanmelding bij het CJG-ML. Na de intake maakte ik als jeugd en gezinswerker kennis met het gezin tijdens een huisbezoek. Daarmee startte het hulpverleningstraject en gingen we samen onderzoeken wat er speelde en welke hulp passend zou zijn voor dit gezin.

Als zorgen niet worden uitgesproken

Toen we hierover met de ouders in gesprek gingen, liepen we eerst tegen een muur van ontkenning aan. Volgens hen was er niets aan de hand. Dat zie ik vaker bij gezinnen die onder grote druk staan. Niet omdat ouders hun kinderen niet liefhebben, maar omdat de schaamte, angst en wanhoop soms zo groot zijn dat het bijna onmogelijk voelt om te vertellen wat er echt speelt.

Toch voelden we dat er meer aan de hand was. Daarom bleven we in gesprek. Voorzichtig, zonder oordeel, maar steeds met de veiligheid van Bas en Lotte voorop. Langzaam ontstond er vertrouwen. In kleine stapjes kwam het verhaal naar buiten.

“Juist doordat de signalen op school werden gezien en gedeeld, kwam de hulpverlening op gang en ontstond er ruimte voor positieve verandering binnen het gezin.”

“Juist doordat de signalen op school werden gezien en gedeeld, kwam de hulpverlening op gang en ontstond er ruimte voor positieve verandering binnen het gezin.”

Verslaving en huiselijk geweld

Tom vertelde dat hij ruim een jaar eerder zijn baan was verloren. Dat had hem diep geraakt. Hij voelde zich onterecht behandeld en had veel moeite om dit te verwerken. Het lukte hem niet om ander passend werk te vinden. De onzekerheid stapelde zich op en hij zag steeds minder perspectief. In die periode ontstond ook zijn verslaving.

Ondertussen namen de spanningen thuis toe. Tom erkende dat hij afhankelijk was geworden van middelen en dat veel ruzies tussen hem en Lisa daarover gingen. In tranen vertelde hij over zijn agressie en dat die zich richtte op alle gezinsleden; op Lisa, op Bas en op Lotte. Ik zat tegenover een vader die zelf nauwelijks kon begrijpen hoe het zover kon komen. Hij is zelf opgegroeid in een onrustige thuissituatie en juist dat maakt het extra pijnlijk om te beseffen wat hij zijn eigen kinderen aandeed.

Dit waren zware gesprekken, maar wel gesprekken die gevoerd moeten worden.

Hulp accepteren en verantwoordelijkheid nemen

Samen kwamen Tom en Lisa tot een belangrijke conclusie: zo kon het niet langer doorgaan. Het betekende onder ogen zien hoe ernstig de situatie was geworden en erkennen dat zij dit niet alleen konden oplossen.

Werken aan herstel en vertrouwen

Tom besloot hulp te zoeken en tijdelijk ergens anders te gaan wonen om te werken aan zijn herstel. Hij wilde Bas en Lotte wel graag blijven zien, maar niet zonder begeleiding. Hij merkte dat zij angst voelden wanneer hij in de buurt was. Daarom wilde hij niets forceren. Het vertrouwen moest opnieuw groeien, stap voor stap en op het tempo van Bas en Lotte.

“De thuissituatie had grote impact op de kinderen. Het vertrouwen moest opnieuw groeien, stap voor stap en op het tempo van Bas en Lotte.”

“De thuissituatie had grote impact op de kinderen. Het vertrouwen moest opnieuw groeien, stap voor stap en op het tempo van Bas en Lotte.”

Langzaam kreeg iedereen binnen het gezin de hulp die nodig was. Bas en Lotte leerden omgaan met wat zij hadden meegemaakt en kregen meer begrip voor de invloed die verslaving op een gezin kan hebben. Lisa hoefde de zorgen niet langer alleen te dragen en kreeg hulp bij de POH.  En Tom werkte aan zijn herstel, waarbij niet alleen aandacht was voor zijn verslaving, maar ook voor de ervaringen en patronen die daaronder lagen. Juist door naar deze onderliggende oorzaken te kijken, werd gewerkt aan blijvende verandering en een veilige toekomst voor het gezin.
Als jeugd en gezinswerker heb ik in dit gezin ervaren hoe belangrijk het soms is om eerst te vertragen. Vanuit zorg voor kinderen wil je als hulpverlener het liefst snel stappen zetten. Toch heb ik hier opnieuw gezien dat vertragen soms juist helpt om in contact te komen, vertrouwen op te bouwen en samen te werken aan blijvende verandering. Tegelijkertijd is er vanuit het PlusTeam actief ingezet op de acute onveiligheid. Daarbij hebben we gewerkt volgens de Top 3-methodiek, een aanpak die in deze situatie nodig en passend was. Samen kwamen we in de fase van stabiele veiligheid terecht.
Deze situatie laat ook zien hoe belangrijk het is dat zorgen worden gedeeld. De signalen die op school werden gezien, hebben uiteindelijk geleid tot hulpverlening en positieve veranderingen binnen het gezin. Zonder die melding en samenwerking was dat mogelijk niet gebeurd.

“Ondanks alles hebben Lisa en Tom ervoor gekozen om verantwoordelijkheid te nemen en hulp te accepteren, juist in het belang van hun kinderen.”

“Ondanks alles hebben Lisa en Tom ervoor gekozen om verantwoordelijkheid te nemen en hulp te accepteren, juist in het belang van hun kinderen.”

Samen voor Veilig. Want ieder kind verdient het om veilig op te groeien.

Van 16 tot en met 22 november 2026 is het de Week tegen Kindermishandeling. Een week waarin we samen extra aandacht vragen voor het herkennen, bespreekbaar maken en voorkomen van kindermishandeling.

Veilig opgroeien is niet voor ieder kind vanzelfsprekend. Kindermishandeling en huiselijk geweld blijven vaak verborgen, terwijl de gevolgen groot zijn. Juist daarom is het belangrijk dat we signalen herkennen, zorgen bespreekbaar maken en tijdig handelen.

Een veilige omgeving voor kinderen creëren we samen. In Noord- en Midden-Limburg werken gemeenten, zorg-, onderwijs- en veiligheidspartners samen aan het voorkomen en doorbreken van huiselijk geweld en kindermishandeling. Maar ook familie, vrienden, buren en andere betrokkenen kunnen een verschil maken. Door oog te hebben voor elkaar, signalen serieus te nemen en waar nodig hulp in te schakelen. Want hoe eerder we erbij zijn, hoe groter de kans dat we onveiligheid kunnen voorkomen of doorbreken.

Maak jij je zorgen over een kind of gezin? Of heb je zelf te maken met huiselijk geweld of kindermishandeling? Blijf er niet mee rondlopen. Neem gratis en eventueel anoniem contact op met Veilig Thuis via 0800-2000. Chatten kan op werkdagen via www.veiligthuisnml.nl.